بعد مدتها تاخیر خواستم دوباره خلاصه ی بسیار کوتاهی ازقوانین تبعیض آمیزی را که در جامعه ی خودمان باعث نابودی بسیاری از زنان ودختران و شخصیت و آمالشان می شود را یادآوری کنم امیدوارم طولانی بودن این پست باعث نشود که حداقل نگاه سطحی وکوتاهی به آن بیندازید.منتظر نظراتتون هستم:

 

چرا قوانين موجود را عادلانه نمي‎دانيم؟

 

خيلي چيزهاست که بايد بدانيم و نمي‎دانيم. خيلي چيزهاست که با وجود اين‌كه نمي‎دانيم، به آن‌ها فکر هم نمي‎کنيم. ”قانون“ يکي از آن چيزهايي است که تا وقتي به گرفتاري دچار نشده‎ايم به فکرش نمي‎افتيم. اما متاسفانه آن زمان چنان عصبي و درمانده‎ايم که فقط مي‎خواهيم از مهلکه بيرون بياييم. پس باز فقط به قوانيني فکر مي کنيم که به خاطر دردسرهايي که دچار شده‎ايم به ناچار آن‎ها را شناخته‎ايم.

مثلا فكر كنيد كه در خانواده‎اي دختري را به ”خانه‎ي‎ بخت“ مي‎فرستند. همه چيز درست و مطابق رسم و رسوم انجام شده و خانواده داماد با سلام و صلوات مي‎آيند و با کلي عزت و احترام دختر را مي‎برند. آن خانواده دخترش را به خانه‎ بخت مي‎فرستد، اما کدام بخت؟ سياه يا سفيد؟ اگر خداي ناکرده داماد، آدم خوبي از آب درنيامد چه مي‎شود؟ همان خانه‎اي که به‎خاطر عروسي دختر سراپا شور و هيجان بود، به جهنم تبديل مي‎شود. دختر روز و شب اشک مي‎ريزد. با زبان يا با نگاه‎هاي غمگين‎اش، خانواده‎ يا خودش را به خاطر اين‎که موقع شوهر دادنش درست فکر نکرده‎اند، مورد سرزنش قرار مي‎دهد. شايد آن‎ها به خودشان دل‌داري بدهند که: ”ازدواج هندوانه‎ سربسته است و هيچ‌کس نمي‎داند بعدا چه از آب در مي‎آيد“. اما بعد از مدتي که دختر و خانواده‎اش از پله‎هاي دادگاه بالا و پايين بروند، اگر پيش بقيه هم اعتراف نكنند؛ لااقل پيش خودشان اعتراف خواهند كرد كه اين‎طورها هم نيست. اگر خود دختر و خانواده‎اش موقع ازدواج دنبال انگشتر و مهر نبودند و به جاي اين‎ها پاي قانون را وسط مي‎کشيدند و نقص‎هاي آن را با شرط‎هايي که حق داشتند در عقدنامه ذکر كنند جبران مي‎کردند، امروز نه آن دختر و نه خانواده‎اش پريشان و سردرگم نبودند؛ يا اگر قوانين مربوط به خانواده طور ديگري ـ يعني عادلانه ـ نوشته شده بود و شروط ضمن عقد نه با امضاي داماد بلكه حق طبيعي عروس‎ خانم بود، اين همه مشكل پيش نمي‎آمد.

حالا مي‎بينيد كه قانون واقعا اهميت دارد. براي مردها و زن‎ها، براي بچه‎هايي که به دنيا آمده‎اند و براي آن‎هايي که ممکن است به دنيا بيايند. بله، قانون براي هر انساني که مي‎خواهد آسوده زندگي کند، اهميت دارد. فقط دو دسته از افراد به قانون علاقه‎مند نيستند: کساني که قانون مانع از کارهاي خلاف‎شان مي‎شود، و آن‎هايي که اصلا از ارزش قوانين آگاهي ندارند.

برگرديم به ماجراي دختري که شوهر داده بوديم و با چشم گريان به خانه پدر برگشته بود. اگر شما جزو خانواده‎ي دختر بوديد و براي حل مشكل دخترتان به دادگاه مراجعه مي‎كرديد، وقتي در دادگاه ‎مي‎گفتيد دامادم نمي‎گذارد دخترم کار کند، نمي‎گذارد از خانه بيرون برود، يا نمي‎گذارد حتي به ديدن ما بيايد، وقتي مي‎گفتيد جايي که دامادم براي محل زندگي دخترم در نظر گرفته براي او قابل تحمل نيست، وقتي مي‎گفتيد دامادم اجازه نمي‎دهد به پزشكان كه دختر بيمارم را در بيمارستان عمل جراحي كنند و از اين قبيل مشكلات، و بعد جواب مي‎شنيديد که: ”خوب اين حق مرد است“، حتما با تعجب مي‎پرسيديد: ”چه کسي به مرد چنين حق و حقوقي داده؟“ جواب ساده است: قانون. اين بلا را قانون به سرتان آورده است. اما گناه خودتان هم کم نيست. شما چشم بسته اختيار فرزندتان را به دست کس ديگري داده‎ايد. فردي که مي‎تواند او را در خانه زنداني کند. در صورت بيماري مانع از معالجه‎اش شود. فرزندانش را از او بگيرد و حتي اگر دلش خواست شکنجه کند و بکشد. اگر هم دچار بيماري رواني بود و خيال کرد زن‎اش به او خيانت کرده با خيال راحت مي‎تواند زن‎اش را به قتل برساند، بدون آن‎كه به‎طور عادلانه مجازات شود. يعني شما با فرستادن دخترتان به ”خانه بخت“ او را به بردگي کسي درآورده ايد که اختيار مرگ و زندگي‎اش را در دست دارد.

فکر مي کنيد مواردي که مثال زده‎ايم خيلي عجيب و غريب هستند و به‎ندرت اتفاق مي‎افتند؟ متاسفانه اين طور نيست. همه قتل‎هاي خانوادگي که هر روز در روزنامه‎ها مي‎خوانيم، ريشه در ضعف قوانين و ضعف خود ما در شناختن آن‌ها دارند. متاسفانه ما به جاي توجه به قانون، به آداب و رسوم پناه مي‎بريم و براي اطمينان از صداقت داماد و محکم بودن بنياد خانواده و آينده خود و فرزندان‎مان مهريه‎هاي سرسام آور طلب مي‎کنيم. اما اين را که در عقدنامه قيد شود زن حق طلاق دارد عيب مي‎دانيم. درحالي‎که اگر زندگي زن و شوهري با مشکلات جدي روبرو شود زن در نهايت براي نجات از جهنم زندگي خانوادگي، خيلي راحت مهريه‎اش را مي‎بخشد (يعني مجبور است). و تازه بايد براي گرفتن طلاق دوندگي کنيد و رنج ببريد و از زندگي‎تان سير شويد.

اما مي‎شود از اين همه مصيبت پرهيز کرد. کافيست همه ما، زن و مرد، مادرها و پدرها و خواهرها و برادرهايي که براي عزيزان‎مان ارزش قائليم به جاي در خواب و خيال زندگي کردن يک کمي روي زمين بياييم و به خودمان زحمت بدهيم و بفهميم اصلا قوانيني که بر زندگي زنان و دختران ما و در نهايت بر خانواده‎هاي ما حکومت مي‎کنند چه هستند. نقاط ضعف اين قوانين را بشناسيم و در درجه‎ي اول سعي کنيم با استفاده از راه‎هاي قانوني و شرط‌هايي که موقع ازدواج مي‎گذاريم با آن‎ها مبارزه کنيم و بعد تلاش کنيم تا با حذف قوانيني که غير انساني و تبعيض‎آميزند و پايه و اساس خانواده ها را به خطر مي اندازند، براي خودمان و براي همه ي انسان هاي ديگري که در کشورمان زندگي مي کنند، دنياي بهتر و آسوده‎تري خلق کنيم. دنيايي که در آن با آسودگي خيال در جشن عروسي دختران‎مان شرکت کنيم و بدانيم آن‎ها و همسران‎شان به سوي زندگي شاد و سالمي قدم برمي‎دارند نه به سوي يک جهنم مشترک.

 

برخي از قوانيني که ناعادلانه هستند:

 

1 ـ ازدواج:

در كشور ما ايران مسئله‎ ازدواج امر مهمي است كه به‎خصوص در زندگي زنان تاثير بسياري مي‎گذارد. اما اگر كتاب قانون مدني ايران را ورق بزنيم مي‎بينيم ازدواجي كه قرار بوده ”شيريني“ زندگي باشد، گاهي چنان مشكلات روحي و جسمي را براي زنان به‎وجود مي‎آورد كه تا آخر عمرشان با طعم تلخ آن زندگي مي‎كنند. اولين قدم براي ازدواج يك دختر، طبق قانون موجود ”شرط اجازه‎ي پدر“ است، يعني اگر پدري نخواهد كه دخترش ازدواج كند، آن دختر حتي اگر استاد دانشگاه باشد و 40 ساله هم باشد جز از طريق دادگاه (آن هم به شرط قانع شدن دادگاه) تا آخر عمر نمي‎تواند ازدواج كند. در واقع دختران باکره براي ازدواج حتما بايد اجازه پدر يا جد پدري را داشته باشند در غير اين‎صورت پدر و پدربزرگ مي توانند حتي بعد از ازدواج، عقد نکاح دختر را از طريق دادگاه باطل اعلام كنند. عده ای فلسفه این امر را لزوم احترام به پدر دانسته‎اند اما سوال ما این است که آیا فقط دختران باید به پدران‎شان احترام بگذارند؟ و پسران مجبور به احترام گذاشتن به پدر نیستند؟ و از همه مهمتر چرا فقط پدر باید مورد تکریم و احترام قرار گیرد و چرا احترام مادر به فراموشی سپرده شده است و نیازی به کسب موافقت مادر نیست؟

اگر پدري دلش بخواهد، مي‎تواند با اجازه دادگاه، دختر خود را حتي قبل از 13 سالگي به عقد مردي 70 ساله درآورد. طبق اين قانون ناعادلانه ازدواج دختران كوچك در بسياري از مناطق كشور ما به‎خصوص در روستاها صورت مي‎گيرد، چون ”قانون“ به پدر اين حق را مي‎دهد.

سن ازدواج كه در قانون ما 13 سال براي دختران در نظر گرفته شده باعث مي‎شود كه مشكلات فراواني در جامعه ايجاد شود، براي نمونه تحقيقي كه در شهرستان بوشهر انجام شده نشان مي‎دهد كه زن و شوهرهايي كه در سنين پايين (15 الي 19) ازدواج كرده‎اند در 78 درصد موارد ازدواج‎شان به طلاق منجر شده است. [2].

متاسفانه در ايران،‌زن با ازدواج، يکسري از حقوق خود مانند تعيين محل زندگي، اجازه سفر و خروج از کشور را از دست مي‎دهد و كار او در بيرون از خانه مشروط به اجازه‎ي شوهر مي‎شود. در واقع زنان در عوض مهريه‎اي كه در سند ازدواج به صورت عدد و رقم نوشته شده از بسياري از حقوق خود محروم مي‎شوند. چون شوهر مي‎تواند زن را از كار كردن، ‌از زندگي در شهري خاص و از مسافرت به خارج از كشور محروم كند.

طبق قانون، محل زندگي زن بايد تابع محل زندگي شوهرش باشد. مثلا اگر شوهر در شهرستان كاري پيدا كند و زن نخواهد با او به آن شهر برود، مرد مي‎تواند حكم عدم تمكين زن را از دادگاه بگيرد و با زن ديگري ازدواج كند. اين بي‎عدالتي‎ها را مي‎توانيم هر روز در ميان زنان دور و اطراف‎مان ببينيم.

زن همچنين با ازدواج مجبور به تمکين از مرد مي شود به گونه اي که بر اساس قانون هرگاه مرد اراده کند زن بايد آماده برقراري رابطه جنسي باشد، حتي اگر ميل نداشته باشد. يعني اين قوانين تبعيض‎آميز مي‎تواند ترسي وحشتناک از ازدواج در دل دختران جوان ايجاد کند.

رياست خانواده نيز بر اساس قانون مدني به طور مطلق در اختيار مرد است. زنان ايراني نمي توانند بدون اجازه وزارت کشور با فرد خارجي ازدواج کنند، ولي اين محدوديت براي مردان وجود ندارد.

قوانين مربوط به ازدواج در زندگي زنان هزاران شكل و رنگ به خود مي‎گيرد و هيچ زني نمي‎تواند بگويد اگر در حال حاضر داراي زندگي خانوادگي خوبی است، هميشه اين روال ادامه خواهد داشت، چون ممكن است بر اثر شرايطي مثل بيماري يا پيري زن يا ثروتمند شدن شوهرش با اين قبيل مسائل دردناك روبرو شود.

2 ـ طلاق:

طبق قانون، طلاق حق انحصاري مرد است و مرد مي‎تواند هر وقت که بخواهد زنش را طلاق بدهد. اما اگر تقاضاي طلاق از سوي زن مطرح شود او بايد مواردي هم‎چون: بدرفتاري همسر، ندادن نفقه، اعتياد و يا زنداني بودن شوهر و... را اثبات کند. بسياري مي‎دانند که اثبات اين موارد در دادگاه چقدر مشکل است. در اغلب اوقات زن پس از چند سال دوندگي موفق به اثبات آن مي شود. البته در اين موارد نيز زنان براي رهايي از ظلم و كتك‎هاي شوهر، اغلب مجبور مي‎شوند مهريه خود را ببخشند. تحقيقي كه در شهر قم انجام شده نشان مي‎دهد كه 91 درصد از زنان طلاق گرفته در قم مهريه خود را به صورت كامل دريافت نكرده‎اند [4]. در طلاق‎هايي هم كه با توافق زن و شوهر انجام مي‎شود، موارد بسياري را مي‎بينيم كه اين زن است كه تمام حقوق مالي خود را بخشيده تا توانسته به اصطلاح توافق شوهرش را بگيرد. در بسياري از موارد حتي هزينه‎هاي محضر و جاري شدن صيغه‎ طلاق را نيز زن پرداخت كرده است. اين درحالي است كه حتي در قوانين شرع هم به‎روشني ذكر شده است كه طلاق خلعي، طلاقي است كه اگر زن مهريه خود را ببخشد به‎راحتي مي‎تواند طلاق بگيرد، اما در قوانين موجود به‎دليل اين‎كه ”رضايت شوهر“ هم علاوه بر بخشيدن مهريه اضافه شده، طلاق را براي زنان بسيار مشكل كرده و در واقع مشاهده مي‎كنيم كه قانون طلاق، زنان را حتي از حقي كه در قوانين شرع به زنان داده شده، محروم كرده است و اگر زن مهريه‎ي خود را ببخشد باز هم براي طلاق نياز به ”رضايت شوهر“ دارد.

مراجعه به دادگاه‎هاي خانواده نشان مي‎دهد كه حتي وقتي مردان مي‎خواهند زن خود را طلاق بدهند براي اين‎كه مهريه و حقوق زنان را پرداخت نكنند، چنان زن را تحت فشار قرار مي‎دهند تا زن، به بن‎بست برسد و خود خواستار طلاق شود و از حقوق ناچيزش هم بگذرد.

3 ـ حق ولايت (سرپرستي) بر فرزندان:

در قوانين ما، حضانت و ولايت فرزندان دو مفهوم جداگانه دارد. حضانت به معناي نگهداري فرزند است و ولايت به معناي: سرپرستي و اداره امور مالي، تصميم در مورد تحصيل، تعيين محل زندگي، اجازه خروج از کشور، اظهار نظر و اجازه در مورد مسائل درماني كودك و موارد ديگر است. بر اساس قانون مدني ايران مادر هيچ وقت نمي‎تواند سرپرست فرزندش باشد و در صورت نبودن پدر و جد پدري نيز سرپرستي فرزندان به او تعلق نمي گيرد و تنها مي تواند قيم فرزند خود باشد. البته در آن صورت هم اداره سرپرستي (زير نظر دادستان) بر کارهاي مادر نظارت دارد و حتي حق فروش اموال فرزندان نيز به عهده اداره سرپرستي است.

مادر به‎جز افتتاح حساب قرض‎الحسنه حتي نمي‎تواند براي فرزندش حسابي باز كند، يا بدون امضاء شوهرش براي كودكش خانه‎اي بخرد. اگر مادري با اجازه‎ پدر كودك و با پول خود براي فرزندش خانه‎اي بخرد، پدر مي‎تواند هر موقع دلش بخواهد آن خانه را بفروشد يا اجاره دهد و مادر در اين موارد هيچ حقي ندارد. يا مادري كه فرزندش به‎دليل بيماري در بيمارستان است و نياز به عمل جراحي داشته باشد، اين پدر است كه بايد اجازه‎ي عمل را بدهد و مادر نمي‎تواند بدون امضاي پدر، از پزشكان بخواهد كه كودكش را عمل حراحي كنند. اين درحالي‎ است كه طبق قانون، سرپرستي و ولايت پدر، ”قهري“ است. يعني حتي اگر خود پدر هم بخواهد نمي‎تواند سرپرستي كودك را به همسر خود واگذار كند!

4 ـ تعدد زوجات ( چند همسري):

از ديگر موارد نابرابري در قانون فعلي ازدواج نيز بحث تعدد زوجات، يعني چندزني مردان است. به گونه‎اي که مرد مي‎تواند 4 زن عقدي و بي‎نهايت زن صيغه‎اي داشته باشد. بسياري از زنان تصور مي‎کنند که شوهرشان آنقدر مرد خوبي است که دست به چنين کاري نمي‎زند اما سر زدن به دادگاه هاي خانواده نشان مي دهد که بسياري از شوهران حتي به بهاي پنهان کردن آن از همسر اول خود از اين ”حق قانوني“ و ناعادلانه استفاده مي کنند. اين قانون و عدم امكان طلاق از سوي زنان و قدرتي كه در قانون به مرد داده شده، مشكلات بسياري را در روابط خانوادگي ايجاد كرده است كه اوج آن را مي‎توان در پديده‎ي همسركشي مشاهده كرد. تحقيقي كه در 15 استان كشور در مورد همسركشي شده است نشان مي‎دهد كه 67 درصد زناني كه شوهران‎شان را به‎قتل رسانده‎اند به‎خاطر خيانت شوهران‎شان، و 33 درصد نيز در برابر خشونت‎هايي كه شوهران‎شان اعمال مي‎كردند مرتكب جنايت شده‌اند [7]. چون قوانين موجود تبعيض‎آميز است و نمي‎تواند روابط بين زن و مرد را به‎طور انساني و عادلانه تنظيم كند بنابراين باعث بروز چنين روابط ناسالمي مي‎شود.

5 ـ سن مسئوليت کيفري:

سن مسئوليت کيفري براي دختران 9 سال قمري(8 سال و 9 ماه شمسي) و براي پسران 15 سال قمري(14 سال و 6 ماه شمسي) است. به‎طوري که اگر دختري 9 ساله‎ مرتکب جرمي شود با او مثل يک انسان بزرگسال رفتار مي کنند و تمامي مجازاتي را که قانون در نظر گرفته است (حتي اگر اعدام باشد) براي او نيز صادر مي شود. تنها استثنا اين است که آن كودك را در زندان يا كانون اصلاح و تربيت نگه مي‎دارند تا به سن 18 سالگي برسد و بعد حكم اعدام را اجرا مي‎كنند. بايد از قانون‌گذاران پرسيد كه آيا كودكي كه 9 سال‎اش است آن‎قدر عاقل و بالغ است كه در مورد اعمالي كه انجام مي‎دهد بايد جان و زندگي‎اش را از او گرفت؟ حالا چه بعد از 9 سال باشد چه در همان سن!

6 ـ تابعيت:

طبق قانون، تابعيت مسئله بسيار مهمي است. تابعيت با توجه به شرايط امروز جهان داراي اهميت زيادي شده است چراكه تابعيت، روابط فرد با دولت را مشخص مي‎كند و تابعيت افراد نشان مي‎دهد كه تحت قوانين كدام كشور بايد ازدواج كنند، مجازات شوند، مالكيت داشته باشند و...

طبق قوانين ما تابعيت زن ايراني به فرزندش منتقل نمي‎شود. اگر پدر شما ايراني باشد، شما هم ايراني محسوب مي‎شويد، اما داشتن مادر ايراني، شما را ايراني محسوب نمي‎كند. اين مسئله مشكلات زيادي را براي زناني كه براي نمونه با مردان افغاني ازدواج كرده‎اند، به‎وجود آورده است. چون بچه‎هاي آنان ايراني محسوب نمي‎شوند و براي همين هم حق زندگي در ايران را ندارند. طبق برآورد يكي از مسئولان، حدود 20 هزار كودك در ايران وجود دارند كه فاقد شناسنامه هستند. يعني اين كودكان حق زندگي و رفتن به مدرسه را در ايران ندارند. به اين دليل ساده كه مادران ايراني‎شان بدون اجازه وزارت کشور با مرد افغانی ازدواج کرده اند و لذا فرزندان آنان ایرانی محسوب نشده و ضمنا فاقد شناسنامه نیز هستند.

از طرفي زن ايراني كه با مرد خارجي ازدواج كند در بعضي موارد حتي تابعيت ايراني خود را نيز از دست مي‎دهد.

7 ـ ارث:

بر اساس قانون مدني بعد از مرگ پدر و مادر پسران دو برابر دختران ارث مي برند. اگر مردي فوت کند و زن و بچه داشته باشد زن يک هشتم از اموال شوهرش را ارث مي برد و اگر شوهر بچه نداشته باشد زن يک چهارم اموال شوهر را ارث مي‎برد. البته زن هيچ‎گاه از زمين ارثي نمي‎برد.

اگر مردي بميرد و چند همسر داشته باشد همان سهم يک هشتم يا يک چهارم بين تمام زنانش تقسيم مي شود. اما اگر زني بميرد و شوهر و بچه داشته باشد، شوهر يک چهارم از اموال زن را ارث مي‌برد و اگر زن بچه نداشته باشد، شوهر نصف اموال را ارث مي برد. پس عملا شوهر دو برابر زن ارث مي‎برد.

و دردناک‎تر آنکه که اگر زنی فوت کند و هیچ وارثی غیر از شوهرش نداشته باشد، تمام اموال او به شوهرش به ارث می‎رسد. اما اگر مردی فوت کند و غیر از زنش هیچ وارثی نداشته باشد فقط یک چهارم از قیمت ابنیه و اشجار و اموال منقول شوهر به او ارث می‎رسد و بقیه اموال شوهر متعلق به دولت خواهد بود یعنی دولت به آن مرد نزدیک‎تر است تا زنش که یک عمر با او به سر برده است.

9 ـ قوانيني که از قتل هاي ناموسي حمايت مي کند:

از جمله قوانين تبعيض‎آميز ديگر مي‎توان به قانوني اشاره كرد كه به مرد اجازه مي‎دهد هرگاه زن‎اش را در هم بستري با مرد ديگري ببيند مي‎تواند زن را بكشد و قانون آن مرد را مجازات نمي‎كند اين قانون دست مردان را براي كشتن زنان باز گذاشته است. به عنوان مثال 20 درصد قتل‎ها در كشورمان قتل‎هايي با انگيزه‎ي ناموسي و جنسي مي‌باشد. تحقيقي در اين مورد نشان مي‎دهد كه 90 درصد از مرداني كه همسران خود را كشته‎اند به دليل بدگماني و توهم نسبت به همسران‎شان، آن‎ها را قتل رسانده‎اند. وقتي از اين مردان پرسيده شده است كه آيا به انحراف اخلاقي همسران خود اطمينان داشتند همگي جواب داده‎اند كه نه در اين مورد مطمئن نبوده‎اند و فقط به زنان‎شان شك كرده‎اند(3). اين مردان مي‎توانند در دادگاه مدعي شوند كه زنان‎شان به آن‎ها خيانت كرده‎ (و مهدورالدم بوده، پس حق داشته او را بكشد) و طبق قوانين موجود از شر مجازات‎هاي سنگين خلاص شوند. يعني مرداني كه فقط به همسران خود شك كرده بودند با وجود قوانين حمايت‎كننده مي‎توانند زنان‎شان را به قتل برسانند. در مورد قتل عمدی فرزندان نيز طبق قانون پدر و جد پدري (پدربزرگ پدری) قصاص نمي شوند، مثلا اگر پدري دخترش را به‎دليل شك به او، يا به هر دليل ديگر به قتل برساند طبق قانون از مجازات (قصاص) معاف مي‎شود و دادگاه می تواند او را به حداکثر ده سال حبس محکوم کند.

10 ـ شهادت:

در بعضي موارد زنان، حق شهادت دادن ندارند، مانند جرم لواط یا مساحقه (هم‎جنس‎گرایی زنان) یا قوادی یا شرب خمر و ....

در مواردي هم که شهادت زن در دادگاه‎‎ها پذيرفته مي‎شود، 2 زن شاهد برابر با يك مرد شاهد به حساب مي‎آيد و معمولا در مورد واقعه‎اي که زنان شهادت مي‎دهند بايد حتما يک مرد نيز در آن مورد شهادت دهد تا براي دادگاه ملاك باشد.

11 ـ ديگر قوانين تبعيض آميز:

در مجموعه‎ي قوانين ايران قوانين تبعيض آميز زياد ديگري وجود دارند. در قانون اساسي ما زن تنها وقتي مادر (همسر) است به رسميت شناخته مي‎شود يعني به عنوان يک انسان مستقل در قانون اساسي هيچ جايگاهي ندارد. در نتيجه در کل قوانيني که از ”قانون اساسي“ ناشي شده زنان به عنوان انسان هايي کامل و مستقل در نظر گرفته نشده اند.

 شرط “رجل سياسي“ که تاکنون به معني “مردان سياسي“ تفسير شده در شرايط رئيس جمهور شدن ذکر شده و اين يعني زن نمي‎تواند رئيس جمهور شود.

 پوشش اجباري براي کل زنان ايراني بدون توجه به مذهب و اعتقادشان وجود دارد. به عنوان مثال زنان مسيحي که مذهب‎شان آن‎ها را به داشتن حجاب مقيد نمي‎کند در صورت نداشتن حجاب مجازات مي‎شوند و در صورتي که بنابه سليقه‎ي مسئولان لباس نپوشند مي‎توانند به حبس يا پرداخت پول محكوم شوند.

 در قانون تامين اجتماعي، با آنکه زنان و مردان به يک اندازه پول بيمه مي‎پردازند فرزندان نمي‎توانند از حقوق بازنشستگي یا خدمات درمانی مادر استفاده کنند. يعني زنان نمي توانند بعد از مرگ براي کودکان خود آسايشي فراهم کنند.

 در قوانين ما براي افراد متاهل که رابطه نامشروع دارند مجازات هولناک ”سنگسار“ در نظر گرفته شده. اين نوع مجازات معمولا در مورد زنان اجرا مي‎شود چون طبق قانون، مرد متاهل مي‎تواند تا بي‎نهايت صيغه کند و بنابراين مي‎تواند مدعي شود زني را که با او رابطه‎ي نامشروع داشته( به شرطی که زن مجرد باشد)، صيغه كرده است.

 

چرا مي‎خواهيم براي تغيير قوانين تبعيض‎آميز ”يک ميليون امضاء“ جمع کنيم؟

 

در جهان و در زندگي انسان‎ها هيچ قانوني غيرقابل تغيير نيست. به نظر بسياري از حقوقدانان، قانون مثل لباس است و وقتي آدم چاق يا لاغر مي‎شود، لباس‎اش هم باید عوض شود. در بسياري از كشورهاي جهان، قانون‎دانان و قانون‌گذاران معتقدند كه قانون بايد يک قدم جلوتر ازفرهنگ حرکت کند تا بتواند نقش مثبتي در زندگي افراد يك جامعه داشته باشد و فرهنگ و زندگي مردمان را تعالي بخشد. يعني وقتي فرهنگ جامعه يک قدم به پیش رفت، قانون بايد عوض شود و يک قدم از فرهنگ جلوتر برود و به اين شکل است كه قانون، جنبه ارشادي پيدا مي‎کند. در واقع قانون‌گذاران در اكثر كشورهاي جهان يكي از نقش‎هاي قانون را فرهنگ‎سازي مي‎دانند و براي همين معتقدند كه قانون بايد نسبت به عرف و فرهنگ جامعه ديدگاه پيشرفته‎تري داشته باشد. اما متاسفانه اكنون قوانين ما با فرهنگ جامعه نسبت عکس دارد. يعني قوانين ايران چند قدم عقب‎تر از فرهنگ متوسط جامعه است. اين عقب‎افتادگي در رابطه با قوانين مربوط به زنان بيشتر است زيرا درحالي‎كه بيش از 60 درصد از پذيرفته‎شدگان دانشگاه‎ها را زنان تشكيل مي‎دهند و زنان در عرصه‎هاي مختلف اجتماعي، اقتصادي توانايي‎هاي خود را به اثبات رسانده‎اند، اما قوانين موجود به‎شدت تبعيض‎آميز و به ضرر زنان است.

با وجود آن‎كه زنان در زندگي شخصي خود سعي مي‎كنند از طريق طي كردن مدارج تحصيلي يا شغلي، زندگي خود و خانواده‎هاي‎شان را بهبود بخشند اما به دليل وجود قوانين تبعيض‎آميز، بسياري از اين تلاش‎هاي شخصي نيز دچار بن‎بست مي‎شود. شايد به اين خاطر كه زنان كمتر به قوانيني كه زندگي‎شان را تحت تاثير قرار مي‎دهد اعتراض كرده‎اند و اگر هم اعتراض كرده‎اند چون اين‎كار را به‎صورت فردي انجام داده‎اند، اعتراض‎شان به‎جايي نرسيده است. و شايد هم دليلش اين باشد كه ما توجه نكرده‌ايم كه منافع زنان از منافع مردان و کودکان جدا نيست. براي رفع اين نابرابري‎ها ما گروه‎هايي از زنان، طرح جمع‎آوري ”يك ميليون امضاء براي تغيير قوانين تبعيض‎آميز“ را در پيش گرفتيم تا به مسئولان نشان دهيم كه بسياري از زنان و مردان در ايران خواستار تغيير و بازنگري در قوانين تبعيض‎آميز موجود هستند و اين خواست تغيير قوانين، تنها خواست يك گروه كوچك از زنان ايراني نيست. طرح و درخواست گسترده براي تغيير و بازنگري در قوانين تبعيض‎آميز و جمع‎آوري اين امضاها به قانون‌گذاران نشان خواهد داد كه زنان ايران در مورد درخواست خود جدي و استوار هستند.

تقاضاي بازنگري در قوانين تبعيض‎آميز نه تنها درخواستي غيرمشروع و مخالف اسلام نيست بلكه با تعهدات بين‎المللي دولت ايران نيز هم‌خواني دارد چون دولت ايران به میثاق بین المللی حقوق مدنی-سیاسی و میثاق بین‎المللی حقوق اقتصادی- اجتماعی پیوسته و متعد اجرای آن شده است و اولين گام در اين کنوانسيون‎ها منع هرگونه تبعيض است. بنابراين تبعيض بايد از بين برود. چون منطبق با تعهدات بين المللي دولت ايران است.

از سوي ديگر درخواست تغيير و اصلاح قوانين تبعيض‎آميز هيچ‎گونه ضديتي با مباني اسلام ندارد و نقص کننده اصول دين نيست. زيرا قوانيني كه ما خواهان تغيير آن هستيم محل اختلاف بين مجتهدين و علماي دين است و بسياري از فقها از جمله آيت الله صانعي يا آيت‎آلله بجنوردي و ديگر مجتهدين سال‎هاست که اين درخواست‎ها براي بازنگري در قوانين تبعيض‎آميز را مورد تاييد قرار داده‎اند و آن را مغاير با اسلام ندانسته‎اند. زيرا آنان معتقدند كه قوانين با توجه به مقتضيات زمان و مكان بايد تغيير كند و با سطح فرهنگ و نقش و حضور زنان ايراني متناسب شود.

آنان معتقدند كه ما در اسلام مسئله‎اي به نام ”حکم ثانويه“ داريم. براساس حکم ثانويه حتي اگر دستوري به صراحت در قرآن آمده باشد اما مقتضيات زمان و مکان مغاير اجراي آن باشد، مي‎توان آن حكم را تغيير داد. اين مسئله در اسلام وجود دارد كه هرجا حکم اوليه بنابه مقتضيات زمان يا مکان قابل اجرا نبود مي‎توان با توجه به روح کلي حکم اوليه، قانوني نزديک به آن قانون صادر كرد.

آيت‎الله موسوي بجنوردي به صراحت اعلام كرده‎ است: ”اسلام هيچ‎گونه تفاوتي در حقوق بشر و حقوق انساني قايل نيست و نمي‎توان گفت يك جنسيت كرامت دارد و ديگري كرامت ندارد.“ به‎نظر ايشان:”حقوق بشر در جامعه‎ اسلامي معنا مي‎دهد. حقوق براي بشر است و خداوند اين حقوق را با حذف جنسيت براي انسان قايل شده“ [15]

اما اين قوانين تبعيض‎آميز تا ابد تغييري نخواهد كرد و زندگي بسياري از زنان را ويران خواهد كرد، مگر آن‎كه نه تنها تعداد زيادي از مردم خواهان تغيير آن باشند بلكه خواسته‎ي خود را به گوش مسئولان و قانونگذاران كشور برسانند. جمع‎آوري امضاء براي تغيير اين قوانين براي رساندن اين پيام است. شما نيز مي‎توانيد با امضا بيانيه ”يك ميليون امضاء براي تغيير قوانين تبعيض‎آميز“ از طريق افرادي كه براي جمع‎آوري امضاء به سراغ شما مي‎آيند براي تغيير اين قوانين و بهبود زندگي زنان ايراني قدمي برداريد.

آدرس سايت منبع:: www.we-change.biz

«به امید رفع هرگونه تبعیض و طلوع آفتاب حق وعدالت وبرابری»

 

بررسی موادی چند از عدم رعایت حقوق زن در قوانین موضوعه ی فعلی کشورمان:

 

ماده ی 209قانون مجازات اسلامی:هرگاه مرد مسلمانی عمدا"زن مسلمانی را بکشد محکوم به قصاص است لیکن باید ولی زن قبل از قصاص قاتل،نصف دیه ی مرد را به او بپردازد.                                                  

توضیح:به زبان ساده تر ارزش وجودی زن مسلمان،نصف ارزش وجودی مرد مسلمان است.                                                            

ماده ی273قانون مجازات اسلامی : در قصاص عضو،زن ومرد برابرند ومرد مجرم به سبب نقص عضویا جرمی که به زن وارد نماید به قصاص عضو ومانند آن محکوم می شود مگر اینکه دیه ی عضوی که ناقص شده ،ثلث یا بیش از ثلث دیه ی کامل باشد که در آنصورت،زن هنگامی می تواند قصاص کند که نصف دیه ی آن عضو را بپردازد.                                                                                                                                       

ماده ی 220قانون مجازات اسلامی:پدر یا جد پدری که که فرزند خود را بکشد قصاص نمی شود وبه پرداخت دیه ی قتل به ورثه ی مقتول وتعزیز محکوم خواهد شد.                                                                                                   

توضیح:در این ماده،جایگاه والای مادر از قلم افتاده است.طبق این ماده اگر پدر وحتی جد پدری فرزند خودرا بکشند قصاص نخواهند شد در حالی که اگر مادری خدای نکرده مرتکب قتل فرزند خویش گردد باید قصاص شود.                                                                                                                                         

ماده ی248قانون مجازات اسلامی:در مورد لوث،قتل عمد با قسم پنجاه نفر مرد ثابت می شود وقسم خورندگان باید از خویشان وبستگان نسبی مدعی باشند.                                                                                                                            

توضیح:قسامه یکی از راه های ثبوت قتل است ولوث را می توان زمینه ی اجرای قسامه دانست.چنان که ملاحظه می شود در این ماده برای قسامه،مرد بودن شرط شده است و زن حق تظاهر نظر در این زمینه را ندارد.                                                                                                                                                           

ماده ی 300قانون مجازات اسلامی:دیه ی زنان قاتل زن مسلمان خواه عمدی وخواه غیر عمدی نصف دیه ی مرد مسلمان است.                                                                                                                                         

ماده ی301قانون مجازات اسلامی:دیه ی زن ومرد یکسان است تا وقتی که مقدار دیه به ثلث دیه ی کامل برسد در این صورت دیه زن،نصف دیه ی مرد است.                                                                                                                                

مواد76،119،137،153،170،171،189،237و459قانون مجازات مجازات اسلامی

توضیح:این مواد مربوط به باب شهادت قانون مجازات اسلامی تسن ود رباره ی شهادت دادن زن است که در بیشتر موارد ارزشی به شهادت وقوه ی کارشناسی زن قائل نمی شود.حال آنکه ارزش کارشناسی زنی که از شرایط علمی وفنی لازم برخوردار است برابر با ارزش کارشناسی مرد است.                                                                                                       

مطابق به دیدگاه مسلم فقهی،رهبری اختصاص به مردان دارد وزنان از رسیدن به بالاترین مقام رسمی کشور خود محرومند.                                                                                                                                                                         

مطابق اصل115قانون اساسی،رئیس جمهور از میان رجال مذهبی سیاسی انتخاب می شود و واژه ی «رجال»اگرچه ایهام دارد وصریحا"بر مذکر بودن دلالت نمی کند اما تفسیر قانونی شورای نگهبان از این اصل ،منصب ریاست جمهوری را از میان مردان واجد شرایط انتخاب میکند.                                                                               

توضیح:با وجود اینکه ماده ی واحده ی مصوب1374مجلس شورای اسلامی به زنان اجازه داده است که به مشاغلی از قبیل مشاور وقاضی بپردازد ولی هنوز اصل قضیه پا برجاست.                                                                          

و...

-در روسیه ی قدیم هنگامی که پدری دختر خود را به خانه شوهر می فرستاد،او را آهسته با تازیانه ای می زده وپس از آن،تازیانه را به داماد خود می داده ات تا بدین ترتیب نشان دهد که تنهبیهات لازم از این به بعد به دست کسی اجرا خواهد شد که جوانترونیرومندتر است. -حتی هندیشمردگان آمریکا،که هنوز حق مادری را محفوظ داشته اند با زنان خود بسیار به خشونت رفتار می کرده و آنان را به پلیدترین کارها وا می داشته اند وغالبا"آنان را به نام«سگان»می خوانده اند. -نظریه ی روحانیون مسیحی هم معمولا"بر علیه زنان بود.قدیس توماس آکویناس که معمولا"مظهر مهربانی لکن در عین حال گرفتار محدودیتهای خاص یک راهبان بود زن را از بعضی لحاظ پایین تر از غلامان قرار میداد ومی گفت:زن به علت ضعف طبیعت خود چه عقلی وچه جسمی تابع مرد است.مرد آغاز زن وانجام وی است،همانطور که خداوند بدایت ونهایت تمام موجودات است...زن طبق قانون طبیعت باید مطیع ومنقاد باشد،وحال اینکه یک نفر برده چنین نیست...کودکان باید پدران را بیشتر از مادرانشان دوست بدارند.قانون کلیسایی وظیفه حراست از زن را به شوهرش محول،وزن را موظف به اطاعت از شوهر می کرد.مرد بود که شبیه خداوند آفریده شده بود نه زن.واضعین احکام شریعت می گفتند:از این رو آشکار است که زنان باید تابع شوهرانشان وتقریبا"کنیزکان آنها باشند. -قانون مدنی بیشتر با زن روی مخالفت نشان میداد تا قانون کلیسایی.در هر دوقانون به شوهر اجازه زن داده شد.حقوق مدنی مقرر داشت که شهادت زنان در دادگاه(به علت عدم ثبات ایشان)مسموع نباشد.همچنین حقوق مدنی حتی اغلب زنان خانواده های اشرافی را از عضویت پارلمنت انگلستان یا اتاژنروی فرانسه به عنوان نمایندگان املاک و اراضی خودشان نیز محروم ساخت.به حکم ازدواج،شوهر اختیارات تام پیدا کرد تا از هرنوع ملکی که هنگام عروسی در تملک زن بود استفاده کند و از اعیانی منتفع شود هیچ زنی حق داشت رسما"طبابت را پیشه خود سازد. همه جا در روی زمین ارزش زندگی زن کمتر از مرد بوده وچون زنان،دختر می آورده اند جشنی نظیر جشنی که برای تولد پسران گرفته می شد در کار نبوده است(حتی امروزه در بعضی شهرهای ایران هم ناف بر کردن پسران با جشن وسرور ومراسم خاصی همراه است که این مراسم برای دختران وجود ندارد.)مادرها معمولا"دختران خودرا می کشته اند تا آنان را از بدبختی برهانند. منبع:تاریخ تمدن اثر ویل و آریل دورانت به امید رفع هر گونه تبعیض

                                                      

                                                                                                                                      

در رم قدیم،پدر خانواده حق داشت به حیات هریک از اعضای خانواده مخصوصا"زن خود خاتمه دهد ونیز میراث پدر در حقوق رم فقط به پسرانی می رسید که فرزند حقوقی او بودند.                                                                                                                

افلاطون با اینکه از برابری زنان ومردن حمایت می کرد و ورود زنان را در موفقیتها می پذیرفت اما خداوند را سپاس گفت که مرد آفریده شده است.                                                                                                                         

ارسطو،اندیشمند بزرگ یونان نیز متاثر از تعصبات معمول زمان خویش معتقد بود:زن وبنده بر اساس طبیعت خود محکوم به اسارت بوده وسزاوار شرکت در محافل عمومی نیستند.                                                                                 

در آیین یهود پسران در نمازهای خود چنین می گفتند:خداوندا تو را شکر می گوییم که مارا کافر وزن نیافریدی.                                                                                                                                                                          

در برخی از منابع کهن چین نیز از زن به عنوان آب نا پاک تعبیر شده است.                                                                                 

ونیز یکی از هنجارهای جوامع هندو سوزاندن زنان همراه با جسد شوهرانشان بود.

                                                                                                                                                                                   

با تشکر از همه ی خوانندگان ونظر دهندگان ادامه ی این بحث تا چندین پست در روزهای آتی ادامه خواهد داشت و گوشه ای از خشونت علیه زنان در جوامع وتاریخها وتمدنهای مختلف بررسی خواهد شد ادامه ی بهتر کار این وبلاگ به نظرات شما عزیزان وابسته است به ما افتخار دهید ونظر خودتان را در مورد ادامه ی کار وبلاگ و پستای داده شده اعلام کنید.                                                                                                                       

به امید رفع هر گونه تبعیض                                       

                                                                                           

اوت 1944 مراسم سنگسار شروع شده است . امروز اولین کتابم را با سرمایه شخصی منتشر می کنم.از همه طرف سخنان ومقالات توهین آمیز است که درباره ی مجموعه ی شعرم بر سرم می بارد.شعرهایی که تنها جرمشان دفاع از موجود مسخ شده وبرده ای است که در طول تاریخ این قوم،به دور از احترام وآزادی،زنده به گور شده است ومن در شعرهایم آن موجود مسخ شده را از لیست مصرفی ها حذف کرده ام ودر لیست انسانها نوشته ام.پیکرش را از صف گاوها وگوسفندان در انتظار سلاخی بیرون کشیده ام و درزمره ی موزه ها وسمفونی ها قرار داده ام که باید دید وشنید.اورا از بند اسارتی که در طول تاریخ با خود داشت آزاد کرده ام وچون پرنده ای آزاد در دل آسمان رها کرده ام .اما افسوس که این آسمان در صید پرندگان حرفه ای شده است.همه ی این آدمها جمع شده اند وفحش می دهند که به من بفهمانند که گناهکارم. ((شرق آوازهایم را می شنود جمعی آنهارا می ستایند،جمعی دشنام می دهند سپاس من نثار همه ی آنها انتقام خونین هر زنی را ستانده ام وپناهی بوده ام برای آنکه در وحشت بوده است. قلب شوریده ی زن را حمایت کرده ام وآماه ام برای تقاص راضی به مردنم اگر عشق حکم به قتل من دهد زیرا من قهرمان عشق بوده ام واگر لحظه ای عاشق نباشم دیگر این من نخواهد بود.)) اوت 1960 سنگسار همچنان ادامه دارد. این را در تمام بیست سالی که به دنیای سیاست وارده شده ام احساس می کنم.زخمهایی می سوزند،اما چاره ای نیست.زخم با خنجری که روبه اوست چه می تواند بکند؟این چند سال همه جارا برای پیدا کردن سندهای بی گناهی خویش زیر پا گذاشته ام تا به همه ی آنها که محکومم کرده اند،هم کسانی که مرا ضد اخلاق وفاسد میدانند ومرا ((شاعر فضیحت))می نامند وهم شاعران سیاسی که شعرم را حاصل شکم سیری وبی رگی می دانند ،نشان بدهم که رسالت من ،تنها دفاع از زن آن هم زنی که آنها می شناسند نیست،بلکه تمام دغدغه ی من ،نجات انسانی است که از ابتدایی ترین حقوق خود وآزادی به دور افتاده است.تمام این سالها برا ی همین سندها سفر کرده ام.اما چیزی که به درد این بی دردان بخورد نیافتم. آخر چگونه می شود از سیاهی گیسوان وبرق نگاه برده برای ارباب گفت؟حالا تقریبا"بیسنت سالی هست که کتابهایم مرتب منتشر ونایاب می شوند.اما هنوز کسانی بر سرم فریاد می زنند که گناهکاری.امان از این دست این آدمهای بی رویا.این را خودم هم می دانستم.من می دانم که گناهکارم. ((بیست سال در سفر عشق اما جاده هنوز ناشناخته گاه پیروز شدم . اغلب ازپا افتادم بیست سال سر در کتاب عشق وهنوز در نخستین برگ)) اوت 1970 گروهی از جامعه عرب در برابر دشمن،شکست خورده است.قومی که تنها شبها خواب شرافت می بینند.من برای تسلی خاطرشان وتسکین درد وطنی که دوستش دارم،شعرهایم را به آسمان له شده زیر نعره ی هواپیماها می ریزم وفریاد نفرت سر می دهم.برای جنگجوی عرب که خودش را به قلب مهاجم می زساند وبی دست وپا باز کمی گردد وبرای جسارتش فریاد می زنم.اما همچنمان سنگسارم ادامه دارد.رهایم نمی کنند.همیشه همینطور بوده.آنها که حقیقیت را می گویند،قربانیان اصلی جنگند.گرچه پرچم فتح به دست دارند،اما هزارانه تیر وشمشیر،پشتشان را دریده است.همیشه زندگی اینگونه بوده.مرا وشعرهایم وزن را مسئول شکست بی شرمانه شان می دانند.این آدمهای سرد می گویند در طول این سالها با عاشقانه هایم جامعه را فاسد کرده ام.(به این فکر می کنم در این لحظه،که چگونه یک آبراه کوچک،گند آبی را آلوده می کند؟)مرا به این متهم می کنند که امید مردم را به باد داده ام.حال آنکه سالهاست که باد،امید وبسیاری دیگر از داشته ای این قوم را با خود برده است.من در برابر تمام این قسمتها،به جای اینکه احساس رنج کنم،احساس می کنم دارم قد می کشم وبزرگ می شوم.از این سنگسار لذت می برم واز این زخمها که می سوزند واز بالاترین نقطه،کلام مسیح را زیر لب تکرار می کنم: ((خدایا برایشان ببخش که نادانند.)) ... جهان عرب شمشیر را به گرو داده وحکایت شرف والا،سرابی بیش نیست. مردم چه قبل از نفت وچه بعد از آن خونشان مکیده می شود. گروهی همواره آقایند وگروهی چون چهارپایان... اوت1981 همیشه کسی هست که شاعر در خود آگاهیش به او می اندیشد.گرچه همیشه«زن»شعرهای من متعلق به سرزمینی بوده وهست که نام آن دنیاست.اما در این میان،تنها یک نفر بود که می فهمید گریه های شبانه شاعر یعنی چه وتنها او بود که مرا وا می داشت که عاشق بمانم.افسوس که هیچکدام از این حرفهای قشنگ دیگر به درد من نمی خورد.دو راه وجود دارد.یا باید فراموش کرد وزنده ماند و یا اینکه... کاش می شد فراموش کرد.نمی توانم پس خواهم مرد. ((...غرور رفیع او دنیا را برایش کوچک کرده بود به این سبب چمدانش را بست وآهسته به نوک انگشتان پا بی هیچ کلامی آنرا ترک گفت... ... این زن نباید بیش تر می زیست خود نیز این را نمی خواست او چون لحظه ای شاعرانه که پیش از آخرین سطر به انفجار می زسد...)) اوت 1990 حالا چند سال از مرگ«بلقیس الراوی»می گذرد؟نمی دانم.و در این میان تنها امیدی که عاشقانه هایم را در میان این سنگسار متولد کرد،نگاهم داشته است.از هرجا برایم هدیه، افتخار نامه وجایزه می فرستند ومن مثلا"زنده ام.این را مدام شبها تکرار می کنم.همیشه آدم بزرگترین دروغ زندگی را به خودش می گوید. ((مرد برای عاشق شدن به یک دقیقه نیاز دارد وبرای فراموش کردن به چندین قرن.)) به امید رفع هرگونه تبعیض

کاش ميشد باز در بين پسران کلاس اولي همان دروازه بان ميشدم و شما در روياي رونالدو شدن به آقا معلمتان ‏گل ميزديد و همديگر را در آغوش ميکشيديد، اما افسوس نميدانيد که در سرزمين ما روياها و آرزوها قبل از ‏قاب عکسمان غبار فراموشي به خود ميگيرد، کاش ميشد باز پاي ثابت حلقه عمو زنجيرباف دختران کلاس ‏اول ميشدم، همان دختراني که ميدانم سالها بعد در گوشه دفتر خاطراتتان دزدکي مينويسيد کاش دختر به دنيا ‏نميامديد.

ميدانم بزرگ شده ايد، شوهر ميکنيد ولي براي من همان فرشتگان پاک و بي آلايشي هستيد که هنوز "جاي ‏بوسه اهورا مزدا" بين چشمان زيبايتان ديده ميشود، راستي چه کسي ميداند اگر شما فرشتگان زاده رنج و فقر ‏نبوديد، کاغذ به دست براي کمپين زنان امضاء جمع نميکرديد و يا اگر در اين گوشه از "خاک فراموش شده ‏خدا" به دنيا نمي آمديد، مجبور نبوديد در سن سيزده سالگي با چشماني پر از اشک و حسرت "زير تور سفيد ‏زن شدن" براي آخرين بار با مدرسه وداع کنيد و "قصه تلخ جنس دوم بودن" را با تمام وجود تجربه کنيد. ‏دختران سرزمين اهورا، فردا که در دامن طبيعت خواستيد براي فرزندانتان پونه بچينيد يا برايشان از بنفشه ‏تاجي از گل بسازيد حتماً از تمام پاکي ها و شادي هاي دوران کودکيتان ياد کنيد.‏
‏
پسران طبيعت آفتاب ميدانم ديگر نميتوانيد با همکلاسيهايتان بنشينيد، بخوانيد و بخنديد چون بعد از "مصيبت ‏مرد شدن" تازه "غم نان" گريبان شما را گرفته، اما يادتان باشد که به شعر، به آواز، به ليلاهايتان، به ‏روياهايتان پشت نکنيد، به فرزندانتان ياد بدهيد براي سرزمينشان براي امروز و فرداها فرزندي از جنس ‏‏"شعر و باران" باشند به دست باد و آفتاب ميسپارمتان تا فردايي نه چندان دور درس عشق و صداقت را براي ‏سرزمينمان مترنم شويد.‏

رفيق، همبازي و معلم دوران کودکيتان

فرزاد کمانگر - زندان رجايي شهر کرج

(فرزاد کمانگرتنها يک معلم بود عاشق محرومترين دانش آموزش
، يک فعال حقوق بشري که حرمت انسانها را تقوي خود نمود ، بالاخص وضعيت زنان را سند مسجل نقض حقوق بشر خواند، معتادان را بيماراني نيازمند دانست و به همت خود صدها بيمار را درمان نمود ، روزنامه نگاري بود که از واژه عشق قلم فرسائي مينمود ، او روحيه لطيف خود را در حمايت از محيط زيست و طبيعت پيرامونش متبلور نمود ، خشونت را محکوم مينمود.
اما اکنون سرکوبگران بيش از 19 ماه است که او را به جرم دگرانديشي و حق طلبي به مسلخ برده اند، شکنجه هايي قرون وسطايي نموده اند که انسانيت را توان بازگو نمودنش نيست .
در 2 دقيقه و 20 ثانيه او را بدون هيچ مدرکي ، پس از ماهها شکنجه ، تنها در تداوم پشت پرده هاي سياسي به مرگ محکوم نمودند ، فرزاد قهرمانانه و سرافراز در بيدادگاهش سرود خواند.
آزادگان ، به نام انسانيت و به نام آزادي با امضاي اين اعتراضيه که به افکار عمومي ، رسانه ها ، سازمانهاي مدافع حقوق بشري و تشکلات قضائي جمهوري اسلامي ارسال خواهد گشت . لغو حکم غير انساني اين آزادمرد آزادانديش و آزادي بي قيد وشرطش را خوستار شويد.)

سلام می دونم که خیلی دیر نوشتم شرمنده.

   اول از همه از نظراتتون تشکر می کنم. باور کنید تک تکشون برام قابل احترامن تا اونجایی که تونستم به نظرات جواب دادم و از کسایی که نتونستم بهشون جواب بدم واقعا"معذرت می خوام حتما"جبران می کنم.

 خب دقیقا"نمی دونم الان چی می خوام بنویسم  نمی دونم شنیدین یا نه ،روز دوشنبه 8 بهمن 86، در آستانه شانزدهمین سال انتشار بی وقفه "زنان" ، هیات نظارت بر مطبوعات با لغو امتیاز ماهنامه زنان ، حکم مرگ این بانوی مطبوعات را صادر کرد دبیرخانه هیات نظارت بر مطبوعات در اطلاعیه خود ضمن اینکه مجله زنان را یک "نشریه تند فمینیستی" خوانده است ، ادعاي واهي خشونت عليه زنان و ناعادلانه خواندن قوانين مربوطه، سياه‌نمايي وضعيت زنان در ايران و القاي عدم وجود امنيت در جامعه و تخريب وجهه مقدس بسيج  با درج توصيفات نامناسب (در قالب بازگويي با آب و تاب يك فقره جرم منافي عفت) را به عنوان دلایل لغو امتیاز این نشریه 16 ساله عنوان کرده است؛ در حالی که حتی بر اساس قانون مطبوعات فعلی که همه ما انتقادهای جدی بر آن داریم، لغو امتیاز نشریات جزو شرح وظایف هیات نظارت بر مطبوعات نیست.

 عده ای هم به دنبال این ماجرا به جمع آوری امضا با هدف اینکه از این هیات بخوان که در تصمیمشون تجدید نظر کنن دست زدن.

در طول تاریخ معاصر مجله زنان مهمترین نقطه ثقلی بود که بدون تعصب و جانبداری از راه و روش خاصی، همت خود را برای کاهش فاصله ها و افزایش همدلی و همگرایی میان زنان متمرکز ساخته بود. به شهادت خوانندگان این مجله، " زنان " با جوشش مستمر خود طی 152 شماره، سرچشمه آگاهی بخشی  دختران و مادران و مادر بزرگان این مرز و بوم بوده است و مانیز مانند بسیاری دیگر بر این عقیده ایم که هر زنی که سدی را در مسیر خودآگاهی جنسیتی خود در هم شکسته است، روزگاری خطی از هزاران نوشته " زنان " را به دل نشانده است.

سلام.

اول ازدوستای عزیزمون تشکر می کنیم که اولین بازدید کننده ها ونظر دهنده های وبلاگ بودن.

وبعدشم ممنون از این استقبال گرمتون و اینهمه نظری که به طرف وبلاگ ما سرازیر کردین(برای درک این منظور به نظرای پست پایین نگاه کنین.)

خب شاید برا شما سوال پیش اومده باشه که کدوم تبعیضات بین زن ومرد هست وما از کدوم حقوق ضایع شده ی زنا می خوایم دفاع کنیم خب باید بگم مهمترینشون فرهنگ پدر سالاری ومرد سالاری تو اکثریت خانواده هاست محدودیت هایی که بیشتر زنان ودختران رو خونه نشین کرده حتی محیط های خانواده هم باعث سر خوردگی وبوجود اومدن خیلی  از فشارهای روحی وحتی جسمی برای اونا شده هر کجا که بری از زن به عنوان مظهر صبر و تحمل واحساس وسوختن وساختن یاد شده ولی چرا همیشه باید زنان بسوزن وبسازن وهمیشه اونا مورد تحقیر وارعاب باشن؟دیه ی نصف آقایونو چی می گین؟آیا ارزش جان یه زن کمتر از مرده؟مردایی که همه شون از یه زن متولد شدن.زنایی که می تونن خیلی از همین مردا وزنا رو به دنیا بیارن چرا باید ارزش بودن یا نبودنشون نصف مردا باشه؟به نظر شما زنا جنس لطیفن؟زنایی که حتی شاید بیشتر از مردا با مسائل ومشکلات زندگی جنگیدن وبرای تاءمین رفاه بچه ها وخانواده شون بدترین شرایطو تحمل کردن؟آیا درسته که به خاطر این تفکر غلط حق شهادت از زن تو خیلی از دادگاها گرفته بشه؟یا حق شهادت دوتا زن با حق شهادت دوتا مرد برار باشه؟بازم به نظر شما زنا ضعیفن؟چرا بعضیا چشماشونو به روی حقایق می بندن؟اگه به زنا میدان داده بشه چه کارا که نمی تونن بکنن.مثل خیلی از زنان ودخترانی که حتی باعث حفظ یه جامعه یا حداقل خانواده ها شدن وحتی شاید اسمشونم تو هیچ کتاب ومجله ای ثبت نشده باشه.بعضی از خانواده ها فکر می کنن فرزند دختر فقط آفریده شده که ازش کاربکشن و به عنوان یه برده تا می تونن بار بذارن رو دوشش بعدم که یه کم بزرگتر شد بسپارنش به دست شوهری که شاید دوبرارش سن داشته باشه تا یه کمم اونا ازش استفاده کنن.نه اشتباه نکنید هنوز عصر جهالت تموم نشده نگا به دوتا کامپیوتر و ماشین نکنین هنوز آدما یه قدمم جلو نرفتن یه قدمم پیشرفت نکردن.فکر می کنین این کاراشون بهتر از زنده به گور کردن دختراست؟زنده به گور کردن آرزوها واحساسات وخواسته هاشون به خدا وحشیانه تر از زنده به گور کردن خودشونه.زن که میره خونه ی شوهر همه ی اختیارش میره دست شوهر.هرجا که شوهر انتخاب کنه هرجوری که اون بخواد زن باید زندگی کنه شوهر انگار یه سگ خریده که هروقت دلش خواست به هربهانه ی کوچیکی بزندش وازش کار بکشه وزن بسوزه وبسازه ونتونه هیچ اعتراضی بکنه وحتی حق طلاقم بدون اجازه ی شوهرش نداشته باشه.بعدشم که باردار شد باید9ماه تمام با تمام وجودش بچه رو تحمل کنه شبا باهاش حرف بزنه وگوشه ی وجودشو با زحمت به دنیا بیاره وتروخشکش کنه و وقتی شوهرش طلاقش داد هیچ حقی نسبت به بچه ای که از وجودشه نداشته باشه تازه مادر بدنیا میاردش ولی هرجا میره ازش می پرسن نام پدر.یعنی پدر همه چی یعنی پدر مالک یعنی مادر فقط وسیله ی به دنیا آوردنش وخدمتکارش یعنی...

زن به امید یه زندگی خوب وعاشقانه وبه امید اینکه شوهرش هر طوریم باشه باز دوستش داره میره خونه بخت ولی...ولی وقتی می شنوه شوهرش دیگه دوستش نداره واز همه بدتر می خواد یه هوو سرش بیاره چه حالی پیدا می کنه؟داغون میشه می شکنه.مرد تا دلش می خواد می تونه زن بگیره ولی وقتی مرد یه شک الکی به زنش بکنه اونقدر می زندش که زن بیچاره حتی شاید به خاطر این شک وخشونت نابجای اون بمیره.وحالا کی میاد محاکمه ش کنه؟

وقتی به زن مثل یه کالا نگاه می کنن وقتی زنو یکی بذا رسیدن به هدفای زندگیشون می دونن زن دیگه چه جایگاهی می تونه تو اون جامعه داشته باشه؟

نه این همه ی ستمایی نیست که به زن وارد شده فقط قطره ای از اقیانوس این ستمها وتبعیضات بود فقط کافیه یه کم چشم وگوش دلتون باز کنین تا بفهمین من چی می گم.

امیدوارم به این حرفای من یه کم فکر کنین ومنتظر نظراتتون هستم.

سلام.

 

سلام من به همه ی مشرق زمین

 

 به سرزمینهایی که سرزمین طلوع آفتابند

 

به سرزمینهایی که سرزمینهای طلوع تمدنند

 

سلام من به همه ی دختران

 

 مخصوصا"به دختران شرق

 

سلام من به همه ی دختران دلیر وآزاده

 

به بی نظیر بوتوهایی دیگر

 

زنان ودختران تمام این کره ی خاکی سلام این دخترکوچک شرقی را

 

بپذیرید

 

 شما که همیشه پابه پای مردان حتی شاید دلیرتر وآزاده تر جنگیده اید

 

برای زندگی بهتر وصلح وآزادی

 

. شماهایی که توانسته اید

 

شماهایی که می توانید

 

 آیا سزاست که باز شمارا جنس لطیف خطاب کنند؟

 

شماهایی را که در طول تاریخ مثل کوه هایی استوار درمقابل طوفانهای

 

زندگی مقاموت کرده اید را آیا می توان جنس لطیف خطاب کرد؟

 

نه

 

دختران وزنان آزاده از بدو تمدن با فداکاریها ومقاومتهایشان نشان داده

 

اند افرادی مثل بی نظیر بوتو یا میلیونها زن ودختر دیگری که حتی شاید

 

نام هیچ کدامشان درهیچ کتاب ومجله ای درج نشده باشد این را با گذشت

 

 زمان ثابت کرده اند.

 

مادران ما ومادران مادرانشان وهمه ی زنان ودختران در امروز وفرداها

 

 ودیروزها همه وهمه عضو خانواده ای بزرگ هستیم

 

خانواده ی زنان وختران آزاده

 

وهمه دست در دست هم برای رفع هرگونه تبعیض بین زنان ومردان تا

 

 پای جان ایستادگی خواهیم کرد

 

ما نه تنها به حقی برابر با مردان خواهیم رسید

 

بلکه به گوش همه ی جهان خواهیم رساند که ماهنوز همان مبارزان آزاده

 

 ی دیروزیم

 

ما همیشه تونسته ایم

 

ومی توانیم.[گل]

 

 

«این اولین پست یک دخترکوچک شرقی است می خواهم نظرتان را

 

درمورد حقوق زن وتبعیضات دوجنس زن ومرد بدانم می خواهم نظرتان

 

درمورد توانایی های زنان ودختران بدانم.

 

ازشما خواهش می کنم نظرتونو برای ادمه ی بهترکار این وبلاگ وعقایده

 

 بنده برام بنویسید به نظرات تک تک شما درپست بعدی جواب داده

 

میشود.»